Ik ben Micheline. Dankzij mijn vader ontdekte ik deze wereld, en al heel vroeg ontstond er een echte passie.
Ik ben afgestudeerd als hippotherapeute aan de Université de Louvain-la-Neuve, en heb ook een diploma als onderwijzeres en als zorgkundige, wat mijn praktijk verrijkt.
Elke persoon is uniek, en iedereen evolueert in zijn eigen tempo.
Michel werd geboren in perfecte gezondheid, maar toen hij 2 jaar en 11 maanden oud was, openbaarde zich een stofwisselingsziekte die ons leven en onze dagelijkse routine overhoop gooide.
Kort na zijn derde verjaardag begonnen we een eerste manège te bezoeken, zonder te beseffen hoe bepalend die ontmoeting zou zijn.
De eigenaar gaf ons een klein Shetlandpony'tje, Brioche. Bij gebrek aan tijd kon niemand ons echt begeleiden… Zo kwam het dat ik mijn zoon vanzelf met de pony in contact bracht, eerst grondwerk en daarna te paard.
Met Brioche leerde Michel naderen, zorgen en een band opbouwen. Ze vond een heel bijzondere plaats bij hem. En ik observeerde: die zachte, geduldige, geruststellende pony, hoe ze contact maakte met Michel en zich aanpaste aan zijn rolstoel, zowel in de weide als wanneer hij op haar reed. Ik observeerde ook de andere paarden: hun gedrag en hun gevoeligheid in contact met Michel.
Al snel zag ik tijdens het rijden de effecten van het paard op de ziekte, vooral op Michels evenwicht, zijn stappen en zijn houding, en later ook op zijn ademhaling. Die ervaring liet me toe het onderwerp te verdiepen in mijn eindwerk van de opleiding hippotherapie.
In de tweede manège ontmoette ik uitzonderlijke vrienden die me, dankzij Alex en Dirk, toelieten verder te gaan met het rijden en de effecten van het paard op Michels ademhaling te observeren. Daar leerde ik ook met een koets rijden.
Daarna bracht het leven me naar het Snippenhof. Ik ontmoette er uitzonderlijke eigenaars die wilden experimenteren met wat ik voor Michel vroeg: welwillende mensen die niet alleen voor de paarden zorgen, maar ook voor de mensen.
Al die observaties, 8 jaar lang herhaald, groeiden uit tot een diepe overtuiging: enerzijds kan het paard een essentiële rol spelen in therapeutische begeleiding, anderzijds was ik gemaakt om hippotherapeute te zijn. Ik volgde de opleiding hippotherapie aan de Université de Louvain-la-Neuve, aangevuld met verschillende stages, en ik blijf bijscholen.
Mijn parcours en mijn persoonlijke ervaring als mama van een kind met een beperking, samen met mijn achtergrond als zorgkundige en onderwijzeres, laten me toe om tijdens een sessie met de ouders samen te werken en elk kind, elke persoon te ontvangen en te begeleiden met warmte, respect, zonder oordeel en met een diep begrip van elke situatie en elke levensgeschiedenis.
Dankzij mijn levenservaring kan ik luisteren en begrijpen zonder oordeel. Elke persoon heeft zijn eigen levensweg, pijn, karakter en ervaringen. Iedereen evolueert in zijn eigen tempo, naargelang wat hij meemaakt en wat hij op dit moment kan aanvaarden.
Tijdens de sessies wil ik met de ouders ook delen wat ik zelf positief heb beleefd: loslaten, genieten van het moment en even de ziekte vergeten, iets wat het paard mogelijk maakt. De plek zelf verlengt dat moment na de sessie: ga op het terras zitten, geniet van de rust of neem een picknick mee in de natuur, omringd door paarden.
Tornado is een 14-jarige Friese kruising Mérens. Hij kwam in ons leven toen hij nog geen jaar oud was. De band met Michel ontstond meteen, en Tornado groeide en evolueerde samen met mijn zoon. Het is geen paard zoals de andere.
Hij voelt de persoon tegenover zich aan en past zich aan. Hij heeft een bijzondere gevoeligheid en een natuurlijk vermogen om zich aan te passen aan kinderen en volwassenen, wat hun noden, angsten of mogelijkheden ook zijn. Hij schept een vertrouwensklimaat dat rust brengt en biedt waardevolle steun, zowel fysiek als emotioneel. Ook mensen in een rolstoel begeleidt hij met kalmte, zachtheid en aanwezigheid.
Wanneer hij in contact komt met een cliënt, stapt hij rustig naar voren tot op een veilige afstand, strekt zijn hals en brengt zijn hoofd en neusgaten dichtbij, tot hij op gezichts- en ooghoogte van het kind of de volwassene staat. Op dat moment ontstaat er als het ware een geruststellende bubbel, een vertrouwensruimte waar iedereen zich begrepen, aanvaard en gesteund kan voelen.
In de manege, tijdens de zomerkampen, kent elk kind hem: hij heeft die zachtheid en bescherming die eigen is aan Tornado. In de loop der tijd nam hij een deel van mijn pijn over, zowel emotioneel als fysiek. Ik weet dat hij dat ook voor anderen zal doen, daarom wordt hij door verschillende therapeuten behandeld.
Ik ontvang je met eenvoud en warmte. Aarzel niet om contact op te nemen voor een eerste kennismaking.
Neem contact op